Nooit te oud om te spijbelen…

Generatiekloven overbruggen, vooroordelen laten varen en écht met elkaar in gesprek gaan: daarmee profileert de Slowdate zich. Het klinkt veelbelovend, maar komen de deelnemers daar nou écht voor? Misschien komen ze wel voor de proeverijen tussendoor of alleen voor de 'Slowdate aan de slag'. Of vinden de deelnemers het écht waardevol om mee te doen? Max Teernstra heeft het antwoord!

Max Teernstra: "Elke Slowdate heeft een eigen thema, met een praterij en een proeverij en soms is er een 'Slowdate aan de slag'. Voor wat betreft de deelnemers is er een 'harde kern' die elke keer komt opdagen, waardoor je elkaar beter leert kennen. En dat leren kennen van elkaar is best een bijzonder proces."


Voor een van de 'Slowdate aan de slag' was een vlogger uitgenodigd die ons de kneepjes van het vloggen zou bijbrengen. Elke deelnemer zocht een partner van de andere generatie om samen een vlog te maken van een minuut, bijvoorbeeld over ieders hobby's. Leuk, maar ik en mijn oudere hadden andere plannen of eigenlijk juist geen plannen.


Ik zat naast Ans, een oudere uit de 'harde kern' en wij waren die keer een koppel. Ans vertelde mij dat ze even rust wilde hebben. Ze had een drukke dag achter de rug en wilde, in plaats van leren vloggen, liever even buiten de gespreksruimte een praatje maken. Dus zochten Ans en ik in de Gruitpoort een rustige plek om even bij te komen.

'We konden onze ervaringen delen en Ans heeft mij geleerd dat je rust moet nemen als je daar behoefte aan hebt.'

Dit moment van rust gaf ons de kans om te praten over de Slowdates en onze ervaringen te delen. Ans vertelde, dat ze het geweldig vond hoe betrokken de jongeren zijn en hoeveel ze bijdragen aan het slagen van de middagen, ondanks hun drukke leven. En ik vertelde, dat ik het mooi vond om te zien hoe de ouderen open staan voor alles wat de jongeren soms klakkeloos vertellen, voor hun moderne kleding en muziek en de proeverijen van smoothies en broodjes bapao.


Die middag hebben Ans en ik ouderwets gespijbeld. Het vloggen is aan ons voorbij gegaan, maar we hebben wel iets anders geleerd. We hebben onze ervaringen kunnen delen en bovendien heeft Ans mij geleerd, dat je rust moet nemen als je daar behoefte aan hebt. Ans: “Ik heb moeten leren om minder te doen, omdat ik door ouderdom minder aankan en niet veel meer tegelijk. Ik wil wel van alles, maar het is ook een kracht om te zeggen dat je iets niet kunt of hoeft te doen. Ik heb er lang over gedaan om dat te leren.”

Nooit te oud om te spijbelen…

Generatiekloven overbruggen, vooroordelen laten varen en écht met elkaar in gesprek gaan: daarmee profileert de Slowdate zich. Het klinkt veelbelovend, maar komen de deelnemers daar nou écht voor? Misschien komen ze wel voor de proeverijen tussendoor of alleen voor de 'Slowdate aan de slag'. Of vinden de deelnemers het écht waardevol om mee te doen? Max Teernstra heeft het antwoord!

Max Teernstra: "Elke Slowdate heeft een eigen thema, met een praterij en een proeverij en soms is er een 'Slowdate aan de slag'. Voor wat betreft de deelnemers is er een 'harde kern' die elke keer komt opdagen, waardoor je elkaar beter leert kennen. En dat leren kennen van elkaar is best een bijzonder proces."


Voor een van de 'Slowdate aan de slag' was een vlogger uitgenodigd die ons de kneepjes van het vloggen zou bijbrengen. Elke deelnemer zocht een partner van de andere generatie om samen een vlog te maken van een minuut, bijvoorbeeld over ieders hobby's. Leuk, maar ik en mijn oudere hadden andere plannen of eigenlijk juist geen plannen.


Ik zat naast Ans, een oudere uit de 'harde kern' en wij waren die keer een koppel. Ans vertelde mij dat ze even rust wilde hebben. Ze had een drukke dag achter de rug en wilde, in plaats van leren vloggen, liever even buiten de gespreksruimte een praatje maken. Dus zochten Ans en ik in de Gruitpoort een rustige plek om even bij te komen.

'We konden onze ervaringen delen en Ans heeft mij geleerd dat je rust moet nemen als je daar behoefte aan hebt.'

Dit moment van rust gaf ons de kans om te praten over de Slowdates en onze ervaringen te delen. Ans vertelde, dat ze het geweldig vond hoe betrokken de jongeren zijn en hoeveel ze bijdragen aan het slagen van de middagen, ondanks hun drukke leven. En ik vertelde, dat ik het mooi vond om te zien hoe de ouderen open staan voor alles wat de jongeren soms klakkeloos vertellen, voor hun moderne kleding en muziek en de proeverijen van smoothies en broodjes bapao.


Die middag hebben Ans en ik ouderwets gespijbeld. Het vloggen is aan ons voorbij gegaan, maar we hebben wel iets anders geleerd. We hebben onze ervaringen kunnen delen en bovendien heeft Ans mij geleerd, dat je rust moet nemen als je daar behoefte aan hebt. Ans: “Ik heb moeten leren om minder te doen, omdat ik door ouderdom minder aankan en niet veel meer tegelijk. Ik wil wel van alles, maar het is ook een kracht om te zeggen dat je iets niet kunt of hoeft te doen. Ik heb er lang over gedaan om dat te leren.”