Dansen met Maxime: ook voor vrijwilligers een feestje

Here comes the sun

Vol verwachting stap ik de Herbergier in Doetinchem binnen voor mijn eerste dansuurtje met Maxime en de bewoners van de Herbergier. Dat ik zo oud moet worden om nu eindelijk 'dansles' te krijgen. Wie had dat ooit gedacht. Met mijn vader danste ik wel eens door de kamer, maar daar is het verder bij gebleven.

Nel van der Meulen

De stoelen zijn al aan de kant geschoven als ik in de Herbergier aankom. Ik maak kennis met mijn collega-vrijwilligers Liesbeth, Loes, Adriana en Marga. Een paar bewoners zitten al klaar en lijken er zin in te hebben. Ik neem plaats op de lege stoel naast Gerrie. Ik stel me voor en zij begint mijn handen te wrijven omdat ze vindt dat ik koude handen heb. We hebben al meteen een klik met elkaar.


Inmiddels zijn er tien bewoners binnengekomen voor de dansles. Behalve de vrijwilligers van Lang Leve Kunst zijn er ook vrijwilligers van de Herbergier en enkele familieleden van de bewoners. Zo heeft elke bewoner een partner om mee te dansen.


Dansherinneringen komen terug

Maxime, onze dansdocente, begint met warming-up oefeningen. We wrijven in de handen en over de benen. Ook kloppen we onze handen tegen elkaar. Tot we een beetje ontspannen zijn. Gerrie heeft er zichtbaar plezier in. Zeker als Maxime haar benadert met dansende armen. Gerrie krijgt de slappe lach en doet mee met Maxime.


We beginnen te dansen met de handen en muziek ‘Here comes the sun’. En de zon schijnt niet alleen buiten, maar nu ook binnen. Het is ontroerend om te zien hoe de bewoners ontspannen en lachen.


Maxime heeft aandacht voor elke bewoner en weet hen te verleiden om mee te doen. Een mevrouw wil niet meedoen, terwijl zij vroeger toch de tango heeft gedanst. Aan het einde van de ochtend heeft Maxime haar toch zo ver dat ze meedanst. Zij krijgt een glimlach op haar gezicht als Maxime de doek voor haar langs wervelt en pakt de doek stevig vast waardoor zij zittend met Maxime danst. Je ziet haar dansherinneringen terugkomen als zij Maxime rondjes laat draaien met de doek. Ze wil niet meer stoppen. Het is prachtig om te zien.


Bij een andere mevrouw zie ik tranen op haar wangen. Is zij verdrietig omdat zij niet mee kan bewegen? Of roept de muziek herinneringen bij haar op? Loes heeft een heel mooie manier gevonden om haar toch met haar handen en armen mee te laten dansen. Daarvoor draait Loes met haar handen over de handen van de mevrouw waardoor zij ook gaat meebewegen.

’ Ze wil niet meer stoppen. Het is prachtig om te zien'

Niet in woorden uit te drukken

Op het liedje ‘Que sera, sera’ wil Gerrie staan en dans ik met haar in mijn armen. Zij zingt het lied uit volle borst mee en zegt tegen mij dat ze dansles heeft. Wat dat moment met mij doet, kan ik niet in woorden uitdrukken. We dansen nog met sjaaltjes, zittend, staand; het is een feestje. Op de muziek van André Rieu dansen we zittend in een kring.


Na afloop breng ik Gerrie naar de eettafel. Als zij Maxime ziet, krijgt ze weer de slappe lach. Het is zo aanstekelijk als je Gerrie zo ziet lachen.


Veel heb ik gehad aan de workshop die ik al bij Maxime heb gevolgd. Wat ik deze ochtend vooral heb geleerd is dat je, door goed te luisteren en te kijken, vanzelf aanvoelt wat je danspartner wil en kan.


Een medewerker van de Herbergier zou graag willen dat wij elke week komen. Deze activiteit is zo goed voor de bewoners! Ook voor mij is het een geweldig mooie ervaring. Ik kijk alweer uit naar mijn volgende dansles.


Nel van der Meulen
Vrijwilliger Lang Leve Kunst & Naoberschap

’ Het is zo aanstekelijk als je Gerrie zo ziet lachen'

Het verlangen om te dansen!

Maxime Kroot is twee jaar geleden als docent dans afgestudeerd aan ArtEZ. Samen met een grote groep vrijwilligers verzorgt zij het ‘Dansuurtje met Maxime’. " Als je mensen zo ontzettend ziet genieten, word je zelf ook blij. Ik ben gelukkig als er minstens een paar momenten zijn geweest dat ze even hebben meegedaan of als ik zie dat ze lekker in de muziek zitten", vertelt Maxime Kroot.